Béton brut

Etos Zróbtosamowca

Wychodzi mi na to, że cała moja kariera internetowego pisarczyka zamyka się w syzyfowym cyklu wpadania na doskonały pomysł i patrzeniu, jak ten pomysł toczy mi się na sam dół, na karty notatnika. Nawet teraz, pisząc o tym, nie piszę o czym miałem. A miałem pisać o Linuksie. Osiem lat temu myślałem, że miałbym doskonały tekst o mojej dziesięciolatce z tym systemem, potem przepuściłem piętnastoletnią rocznicę, bo myślałem, że szesnastoletnia będzie doskonała jako żart, bo to taka okrągła rocznica.

To było dwa lata temu i mogę Wam obiecać, że za dwa lata też nie napiszę na dwudziestą. Prawdopodobnie. Szczerze mówiąc nawet nie wiem, co można powiedzieć, zmiany w tych latach są tak daleko idące, że nie potrafiłbym ich wymienić. Te na gorsze łatwiej, bo człowiek współczesny żyje lepiej w trybie auto-wzburzenia. Jeśli nie mogę zebrać się na jakiś sensowny raport z tego, co było, może lepszym tekstem byłby moje zeznania: „czemu się skazałeś na taki los?”.

Kiedy zaczynałem z Linuksem, system ten miał przypiętą łatkę ziemi obiecanej dla smutnych, zbyt chudych, zbyt grubych, brodatych, cytujących religijnie programy komediowe, ateistów z twarzami naznaczonymi binarnie pryszczami, mieszkających w ciemnych norach, w których nocami popychają kijami od szczotki pakiety. Wpasowując się idealnie w ten stereotyp wiedziałem, że to miejsce, gdzie odnajdę — jeśli nie szczęście — zadowolenie.

To oczywiście żart. Trochę. Moją krótką przygodę z Windowsem (2001-2002) zakończyło uzależnienie się od radykalnej i bezwzględnej wolności do robienia tego, co mi się podoba. Automatyzacji. Zmieniania. Zestawiania ze sobą rzeczy, które osiągają masę krytyczną niszcząc system, oraz wiedza, że mogę go odbudować, jeśli tylko zrozumiem dlaczego eksplozja nastąpiła. Wiele z tego to tylko żonglerka piłami łańcuchowymi, gdzie widz podziwia bezużyteczną umiejętność i ma trochę nadzieję, że żongler złapie za którymś razem za ostrą część. Jest jednak druga strona, ktoś kto ma 12 pił będących jego źródłem utrzymania bardzo szybko uczy się, jak się je oliwi, ile trzeba wlać paliwa na jeden pokaz żeby było ekonomicznie i wreszcie, jak nie łapać za tę część, która przynosi natychmiastowy ból i odbiera zdolność liczenia do 10 bez ściągania butów.

Któregoś dnia, zaproszony na piwo przez sąsiadów którzy mieli jakieś tam znajomości z moją ówczesną dziewczyną, próbowałem im wytłumaczyć jak działa to całe otwarte oprogramowanie. Byli to bardzo grzeczni ludzie, jedyną rzeczą wychylającą się poza normę, było to że jeździli motorynką po mieszkaniu, więc słuchali uważnie i typowym dla gospodarzy zainteresowaniem, gdzie nie spoglądasz na zegarek. Wysnułem analogię: jest wielu autorów opowiadań oraz ktoś, kto zbiera je do kupy i wydaje antologię. Wydawało mi się, że to bardzo dobra analogia, bo nikt nie robi jednego i drugiego dla fortuny. Nie wiem, czy to kupili.

Bezcelowa anegdota, ale ukazuje co mnie zwabiło.

Komputer osobisty nazywa się tak dlatego, że mamy do niego fizyczny dostęp i przechowuje nasze prywatne dane. Ja posiadam komputer swojski, jak smak matczynej pomidorówki z ryżem. Robi to, co mu mówię. Chyba że popełniam błąd, ale za radykalną wolnością idzie też odpowiedzialność za czyny. Kiedy mówię mu „skacz!” pyta, „jak wysoko?”. Odpowiadam: 129, a on zapada się pod ziemię. 1

Postanowiłem o tym napisać, gdyż dziś, mimo zaaplikowania dopiero jednej kawy, ukazał mi się bóg wszystkich Zoś-Samoś i wyszeptał mi do ucha, „ha ha, niezły haks, ziom.”, więc opowiem, jak było.

Do czytania poczty używam Mutta, którego sloganem jest „wszystkie klienty poczty ociągają, Mutt mniej”, co jest prawdą. Ponieważ moje życie spędzam przybity do konsoli terminala, używam wraz z nią programu tmux, który pozwala na uruchamianie wielu aplikacji podczas jednej sesji i umieszczenia ich w tabach, tak ja Wy to robicie z kartami przeglądarki. Nieustannie, przez nieuwagę lub zwykłe zapomnienie, odpalam kilka kopii Mutta, co zwykle nie powoduje problemów, ale często psuje mi ciąg pracy, bo trafiam na złego. Linuks nie pyta, po co Ci 37 klientów pocztowych, widocznie masz taką potrzebę. Znów, radykalna wolność do bycia niekompetentnym. Kiedy o 9 rano doszedłem do trzeciego Mutta coś we mnie strzeliło i pomyślałem, „nie no, kurwa, to już jakieś żarty, zaraz się wścieknę i to naprawię!”.

Ponieważ musiałem wejść do biura postanowiłem przemyśleć problem człapiąc się ulicami. Dosłownie człapiąc, gdyż skręciłem nogę i trasa, która zajmuje mi normalnie nie więcej niż kwadrans teraz potrafi się przeciągnąć nawet do minut czterdziestu.

Przeczytałem dokumentację, drugą i zanim wypiłem pierwszą szklankę kawy w biurze, miałem rozwiązanie. Skrypt, który, jeśli wywołuję polecenie po raz drugi, nie odpala aplikacji kolejny raz, przełącza tab na ten, który ją zawiera. Zatarłem ręce i zaśmiałem się do siebie. Dwanaście pił łańcuchowych krążyło w powietrzu, bez widowni, a ja byłem zadowolony, że osiemnaście lat nie poszło na marne! Tylko w życiu osobistym, ale ono, oczywiście, nie przychodzi z kodem źródłowym, a Jahwe nie akceptuje patchy.

  1. ciężki żart

Buenos Aires

Podchodzi do mnie facet na skrzyżowaniu, rękę ma wyciągniętą i jasne jest, że oczekuje uścisku. Patrzy mi się prosto w oczy i kiedy wreszcie podaję mu dłoń, potrząsa nią energicznie, jakby spotkał przyjaciela, który przepadł w odmętach historii. Czyżbym znów padł ofiarą prosopagnosii, choroby, na którą z pewnością nie cierpię, a która często służy mi za wymówkę w takich właśnie sytuacjach? Pytam więc typa, czy się znamy, a jeśli tak, to gdzie się poznaliśmy.

— Cztery lata temu kupił Pan ode mnie uszczelkę.

— Kupiłem uszczelkę?

— Bez wątpienia.

Ta historia nigdy się nie wydarzyła - na ulicy miasta. Dzieje się non-stop w mojej skrzynce pocztowej, gdzie Firma Nieznana na przemian z Firmą Anonimową składają mi szczere życzenia z okazji naszej iluś-tam-letniej współpracy, która polegała na tym, że zakupiłem od nich jakiś drobiazg, albo, w ramach uprawiania startupowej rozwiązłości, założyłem konto, żeby zbadać, co niesie przyszłość.

Przyszłość przyniosła tylko e-maile o naszej przeszłości.

Wiadomo, że utrzymywanie kontaktu z klientem jest niezmiernie ważne. Niezmiernie fałszywie brzmi jednak list, który udaje, że świetnie się znamy i dzwonimy do siebie w niedzielne wieczory, by opowiedzieć o swoich smutkach, nadziei nadchodzącego tygodnia i kobietach, które kochamy. W dobie wtykania przyuczania mechanicznego i „sztucznej inteligencji” wydawałoby się, że sprofilowanie odbiorcy nie będzie wielkim problemem. A tu nie. Obcy ludzie wyciągają dłonie w geście powitania.

To nie jest jednak najgorsze. Rozumiem, że nie każdy, kto wynajmuje serwer za piątaka i internetowy sklep by przemo™, musi wychodzić mentalnie poza model ulotek wciskanych do skrzynki.

Kiedy rdio, serwis streamingowy (który już wyciągnął nogi) pojawił się na polskim rynku, założyłem konto, żeby „rzucić uchem” na ofertę. Przed bliższym zapoznaniem się powstrzymała mnie inercja i tarcie: na Spotify jest Lan, a Lan ma najlepsze listy odtwarzania. Przesłuchałem dwa utwory i zostawiłem, żeby sobie gniło.

Kilka tygodni później otrzymałem e-mail od rdio, że mój najukochańszy zespół, ten, którego dwa utwory przesłuchałem wcześniej, jest mi polecany.

Sytuacja powtórzyła się znów. I znów. Dwa odsłuchania spowodowały, że w oczach serwisu stałem się kompletnym fanem kapeli Maanam. Z pewnego punktu widzenia mieli rację: 100% odsłuchań.

Siedziałem w lesie i opowiadałem tę historię pijanemu przyjacielowi. Czwarta nad ranem, on już nie rozumie, a może ja nie potrafię tego opowiedzieć. Ptaki śpiewają, ognisko jeszcze pracuje nad poranną mgłą.

Tablet robi pik.

Maanam wydało singla.

Za kilka dni kolejny numer njuslettera do czytania. Można się zapisać.


We’re fine. We’re fine here now, thank you. How are you?

Star Wars było kamieniem węgielnym na którym wielu z nas zbudowało swoje dziwaczne kościoły, pełne zabobonów, zwyczajów i cytowania materiału źródłowego, aż do odpadnięcia uszu przypadkowego słuchacza.

Nie moim. Dużo większy wkład w moje przyszłe życie miały Tron i Wizard. Ten drugi miałem nawet kiedyś zrecenzować 1 ale ostatecznie się poddałem. Tron? Tron wiadomo. Programiści, programy.

To nie znaczy, że nie ma w moim sercu miejsca na Gwiezdne Wojny.

Moja historia z Skywalkerem jest trochę inna, jest naznaczona.

Był któryś rok, przypominając sobie jak wyglądała moja siostra, zgaduję, że jeszcze przed latami dziewięćdziesiątymi. Od kilku lat byliśmy szczęśliwymi posiadaczami odtwarzacza wideo, który Ojciec kupił gdzieś z zachodniego przemytu, w stanie, który dziś na Allegro opisuje się jako „nieprzetestowany”. Głowica była martwa. Na szczęście, nieznanymi dla mnie drogami, zapasowa głowica znalazła się we Wrocławiu.

Ojciec, zaraz po zatrzymaniu się na Wrocławiu Głównym, udał się do ZOO, gdzie zakupił nielegalnie głowicę od pana Gucwińskiego. Tu mógłbym skończyć opowiadanie, bo handel nielegalnym osprzętem elektronicznym w PRL-u to było coś. W zeszłym miesiącu kupiłem naklejki z USA i się zgubiły po drodze. Ach, gdzie ci przemytnicy zeszłych lat, cyberpank nic na was nie ma.

W każdym razie mamy wideo, a ja na imieniny dostałem własną kasetę; kasetę, którą mogłem kompletnie rządzić. Co jest na niej, co zostanie skasowane. Poezja.

Dostaję informację, że w weekend będzie w telewizji Bardzo Dobry Film. Był to też weekend w którym mieliśmy odwiedzić prababcię Annę w celu okołorodzinnym.

Ustawiłem więc timer, ponieważ technika zawsze była miękka w moich dłoniach i pojechałem z rodziną. Już zupełnym dodatkiem było to, że dużo starszy kuzyn zaprezentował mi tam Myszkę Miki zbierającą jajka, przenośną grę nieznanej mi firmy Game & Watch Nintendo.

Minął czas, Ojciec odpalił Syrenę i wróciliśmy do domu. Kaseta wystawała z paszczy odtwarzacza, tak jak to zaplanowałem.

Włożyłem ją i zacząłem oglądać.

Każdy wie, jak to idzie: Darth Absolutny Drań Vader, dwa zachodzące słońca, Wuj Obi, zespół z kantyny, Han strzela pierwszy, scena w zsypie na śmieci. Wszystko to opanowało mnie na przynajmniej rok. A gdy minął (a może więcej?), dostaję informację, że w weekend będzie w telewizji Bardzo Dobry Film. Był to też weekend w który mieliśmy odwiedzić prababcię Anię w celu okołorodzinnym.

Na rynku były już rosyjskie podróbki Game & Watch.

Nie byłem pewien, czy chcę skasować Gwiezdne Wojny. Znałem je na pamięć, ale to przecież nic nie znaczy. Ojciec namawiał. Mówił, że jest więcej dobrych filmów. Dałem się przekonać.

Kaseta była wysunięta, gdy wróciliśmy. Znak, że znów się udało. Pamiętam podniecenie na myśl, co przyniesie mi kolejny Dobry Film!

Zacząłem oglądać i z każdą minutą rosło moje rozczarowanie, złość i żal, po skasowanym hicie. Nagrałem Odyseję Kosmiczną 2001: film z pewnością wspaniały, ale kompletnie nie do zrozumienia dla umysłu prawdopodobnie-mniej-niż-dziesięciolatka. A końcowe sceny? Kompletny dadaizm.

Gdzie jest triumf dobra nad złem? Eksplozja? Ceremonia wręczania orderów? 2

Minęło już wiele lat, nowelkę przeczytałem przynajmniej kilka razy (pierwszy raz nie łącząc jej nawet z filmem, który wyparłem) ale nadal nie mogę wybaczyć Kubrickowi, że puścili go wtedy na Jedynce. I za każdym razem, gdy słucham kulturoznawców mówiących o przełomowym filmie science-fiction nie mogę nie skomentować w swojej głowie „że chuj tam, że sztuka, skasowałem przez to Gwiezdne Wojny, nic się nie działo, a potem stary facet jadł zupę”.

A jutro idę o północy zobaczyć premierę nowych Star Warsów, a gdy wrócę, zjem zupę, gdyż też jestem starym człowiekiem.

  1. zrobiłem nawet filmową plejlistę do czytania
  2. w fanowskiej wersji Chewie dostaje medal, jestem zadowolony

Humanum TERMINATED est

Diamenty potłuczonego szkła rozsypały się po ulicy. Za nimi podążyły drzazgi framugi i odgłos dudnienia. Dudnienie zbliżało się.

Przedwczoraj wszystko było w porządku. Przedwczoraj odpalaliśmy nasz wielki projekt. A dziś nasz wielki projekt położy nam kres.

Nikt już nie wie, czy utraciliśmy kontrolę, czy może programiści — jak zwykle — dostarczyli kod pełen dziur i nieprzetestowanych zakamarków. Bez względu na wagę swej pracy programiści nie mogą się nigdy wznieść nad swój zwykły poziom. Strona pizzerii, na której nie działa koszyk zamówień, i łódź podwodna, której włazy otwierają się automatycznie o 12:38, traktowane są z taką samą powagą. Obie sytuacje mogły być nawet spowodowane tym samym błędem.

Robot. Właściwie tylko lekko humanoidalny czołg – nikt nie miał w budżecie kasy na danie mu emocji, skomplikowanych wspomnień z czasów, zanim istniał, żeby miał konflikt wewnętrzny. Nie miał nawet twarzy, o ile nie liczyć reflektorów, miał rakiety, działa, gąsienice płaszczące wszystko bez dyskryminacji. Był to pragmatyczny robot: żadnych snów o owcach, za to doskonały układ celowniczy.

Wczoraj nic nie było w porządku. Wczoraj miasto skonsumował ogień. Szczątki obywateli zalepiały szczeliny między ogniwami gąsienicy. Na szczęście w swojej pracy robot był metodyczny i spopielał blok za blokiem, zgodnie z mapą topograficzną miasta.

Działka budowlana? Napalm. Działka z budynkiem? Napalm. Fabryka napalmu? To samo.

Biedne dzielnice, które trzymały się pazurami brzegów miasta, zostały już spopielone i teraz, powoli, padną parki. Padną butiki. Padną ławki stojące na czystym bruku. Spopieleją kawiarnie, czarnymi kałużami spłyną sklepy z winylowymi płytami.

Na szczęście nikt już nie stanie się gąsienicowym smarem. Mieszkancy wyciągnęli wnioski i pod osłoną nocy wynieśli się za granicę zasieków ustawionych przez połączone siły wojska i policji.

Dziś robot stoi w okolicach parku prowadzącego wprost do centrum. Nie pada żaden strzał, napalm jest letni, a brak drżenia gąsienic sugeruje zamarcie silników.

W sztabie dowodzenia konsternacja. Czy to pułapka? Czy jednak przepowieści z książek fantastyczno-naukowych się spełniły – gąsienice poznały smak ludzkiej krwi i teraz czekają na więcej?

Zapadła decyzja: zobaczymy, co się stanie. Przyszło jutro i nie stało się nic.

Ekipa złożona z żołnierzy i naukowców przesuwała się nieśmiało ulicami w kierunku zasłaniającego wschodzące słońce robota. Stanęli wreszcie w obecności niedawnego niszczyciela i dyskutowali, który z nich spróbuje dotrzeć do panelu kontrolnego, sprawdzić, co się stało, i ewentualnie przyłożyć rękę do utrwalenia tego stanu.

Drogą losowania wybrano ochotnika. Nieszczęśnik, uzbrojony w płaski śrubokręt, zaatakował.

Klapa ochronna nie stawiała wielkiego oporu, zresztą nie była kompletnie dokręcona: z czterech śrub trzymały tylko dwie. Ekran obudził się. Ochotnik złapał się za głowę i, nie montując ponownie osłony, zszedł do ciasno zbitej grupki kolegów.

Pomachał im, dając znaki, że nie ma zagrożenia, a kiedy zbliżył się na słyszalną odległość, powiedział:

— Mamy szczęście, że jesteśmy głupimy nierobami. Nasza głupota nas dziś uratowała. Robota można zaciągnąć do fabryki. No, jak będzie fabryka – spojrzał w kierunku spalonych części miasta – w przyszłości. Okazało się, że nie załadowaliśmy mu kompletu map, a gdy chciał to naprawić, pobierając aktualizację… bum! Sprawdzanie certyfikatów jest passé, prawda?

Naukowiec przestał mówić, machnął ręką z rezygnacją i oddał śrubokręt pierwszej napotkanej osobie, po czym poszedł w kierunku dowództwa.

Kiedy grupa dotarła do ekranu konsoli, dało się przeczytać:

Miejski dostęp do Internetu, proszę się zalogować.


Wyciek godny zaufania

Nieważne jak mówią, ważne, żeby mówili: to powiedzonko jest przykazaniem ludzi, którzy żyją ze sławy. Mam nierozsądne opinie o piosenkarzach, których muzyki nigdy nie słyszałem. To bardzo złe podejście, ale też zupełnie naturalne. W ogóle mnie zatem nie dziwi, że jednym z najważniejszych narzędzi w rękach nastolatka szukającego społecznej akceptacji w grupie jest udawanie niewiedzy o popularnych wydarzeniach i osobach.

Też nie czytałem Coelho, gdyż śmierdzi chujem.

Ludzie sławni żyją w symbiozie z tymi, którzy ich nienawidzą. Weźmy nastoletniego kanadyjskiego piosenkarza, który powiedział coś głupiego — mówienie głupich rzeczy jest wbudowane w nastoletniość. Ci, którzy go nie znoszą, mogą odczuwać przyjemność moralnej wyższości, natomiast jego fani mogą zewrzeć się jeszcze mocniej w oblężonej twierdzy, pozbyć się nieprawomyślnych ze swoich szeregów i, chwytając się za ręce, stawić opór.

Wszyscy wygrali.

Prawdziwy problem narodził się wraz z urzeczywistnieniem powiedzenia: „każdy ma w życiu swój kwadrans sławy”. Na własne życzenie lub organicznie, dzięki mediom społecznościowym.

Trzy miesiące temu w Internecie pojawiła się informacja o wycieku danych z serwisu randkowego reklamującego się jako idealne miejsce dla ludzi, którzy szukają przygód poza związkiem.

Nie czytałem nazbyt uważnie, bo wycieki danych w 2015 nie powinny dziwić nikogo, kto „robi w Internecie”. Pod sztandarem “move fast and break things” nie ma miejsca na bezpieczeństwo. Bezpieczeństwo danych jest nudne, żmudne i wymaga obecności ludzi, którzy poświęcą problemowi dodatkową uwagę. To wszystko kosztuje, a oprogramowanie zjada świat dlatego, że taniej zainstalować najpopularniejszy framework niż zbudować fabrykę. Włam do systemu to nie kwestia „czy”, ale „kiedy”.

Ktoś, kto podjął się zadania pozyskania informacji, ma cały wachlarz metod technicznych. Jednak może też zwyczajnie zaczaić się na parkingu, poczekać na najchudszego programistę, dać mu w ryj i uciec z laptopem, który z pewnością zawiera zrzut bazy.

Czasem trzeba naprawić problem na „prawdziwych danych” i taka baza się przydaje! W ten sposób usprawiedliwiam takie sytuacje przed sobą. Wy macie pewnie własne wymówki.

W każdym razie: dane wyciekły do Ciemnej Strony Internetu, a stamtąd, niemal tradycyjnie, do zainteresowanych programistów, którzy lubią dłubać w zwłokach cudzych projektów. Zawsze można zebrać kilka darmowych głasków na Hacker News za analizę metody składowania haseł. To dobrze, że próbujemy uczyć się na cudzych błędach.

Następnym punktem programu jest serwis, w którym można sprawdzić, czy twoje dane znajdują się w wycieku. Jakiś sprytny osobnik wyłuskuje identyfikowalną informację (tu: adres e-mail) i powiadamia cię, czy w zbiorach znajduje się wpis z nią skojarzony. Zazwyczaj jest to sygnał dla ciebie do zmiany haseł, obserwowania innych kont na okoliczność prób nieuprawnionego dostępu, ogólnie — do zachowania informatycznej higieny.

Zwykle taka przeszukiwarka danych z wycieku jest niezmiernie pożyteczną usługą, która zwalnia zwykłego użytkownika z konieczności przebycia szybkiego kursu poruszania się po Ciemnej Stronie Internetu, instalowania i konfiguracji bazy danych, importowania skradzionych informacji i potwierdzania obecności własnych danych. Tym razem było inaczej: serwis, do którego się włamano, miał własny ciężar moralny. Zdrada! Tematy blognotek pisały się same.

Minęły dni i w świat poszła kolejna analiza. Serwis okazał się nie tylko męską szatnią, dodatkowo duża część damskich kont wyglądała jak sztuczne twory. O samej analizie dowiedziałem się z Twittera dzięki linkowi, który wrzuciła Paulina. W ramach empatii z autorami kodu chciałem trochę ich bronić. Zacząłem tłumaczyć — spopularyzowaną przez twórców reddita — metodę urzeczywistniania serwisu za pomocą tworzenia sztucznego ruchu przez pracowników. Podczas rozruchu systemu, który jeszcze nie ma użytkowników, projekt wygląda na martwy dla odwiedzających. Budowniczy reddita pozakładali więc wiele kont, z których sami dodawali linki i komentowali, budując złudzenie istniejącej społeczności.

Jeżeli “growth hacking” jest moralny w serwisie z odnośnikami, jest też moralny w serwisie randkowym. Albo tak samo niemoralny.

Rozmawialiśmy głównie o płynnej granicy między tym, co kto pojmuje za zdradę. Czy zdrada jest zdradą tylko jeśli jest czynem aktywnym? Gdzie na tej skali aktywności znajduje się założenie konta na serwisie randkowym? Podczas tej wymiany zdań potknąłem się o prawdziwy temat tego tekstu. Żeby go lepiej przedstawić, posłużę się anegdotą.

Piotr Waglowski jest znanym autorem, który często-gęsto na łamach swojego serwisu opisuje problemy związane z prawem oraz informacją publiczną i dostępem do niej. Kilka lat temu zajął się sprawą policyjnego monitoringu 1. Podczas próby wyjaśnienia Piotr otrzymał anonimową kopertę zawierającą dowody, które popierały jego hipotezę. Nie pamiętam już, jakim kanałem się o tym dowiedziałem, ale byłem pod wrażeniem. Ktoś, komu po cichu daje się dowody, musi być człowiekiem zaufania publicznego. Zapytałem, kiedy ma zamiar udostępnić te informacje. Nie zamierzał. Kiedy spytałem dlaczego, powiedział mi, że nie ma jak ich zweryfikować i równie dobrze ktoś mógł mu zostawić wygodną dla niego narrację i na przykład próbować pozbyć się uciążliwego kolegi z pracy, umieszczając w tych materiałach jego nazwisko.

Do dziś pamiętam moje zdziwienie, że nigdy o tym nie pomyślałem! Być może Piotr jest paranoikiem węszącym spiski? A może ja jestem supernaiwniakiem i on doskonale wie, o czym mówi. Rachunek sumienia wskazał mi, że jednak to drugie.

Załóżmy — hipotetycznie — że wchodzę w posiadanie bazy danych serwisu zliludzie-zleczyny.com.pl (.com.pl, gdyż nic dobrego nie ma w com.pl). Buduję więc serwis, który pozwala zlokalizować użytkowników, i oddaję go w szpony Internetu. Dla żartu piszę jedno UPDATE, które zmienia imię i nazwisko posła partii politycznej na imię i nazwisko kolegi z ławki, który nie oddał mi kasety od 27 lat.

Teraz — nadal hipotetycznie — ciekawy współpracownik lub bliska mu osoba wklepuje jego adres e-mail. Dowiaduje się, że żyje ze złym człowiekiem.

Pewnie myślicie, że przecież można wytłumaczyć taką rzecz bliskiej osobie. Czyli brakuje Wam doświadczenia i empatii. Spróbujcie wytłumaczyć partnerowi obecność na serwisie randkowym zoptymalizowanym pod zdradę.

A teraz, kiedy już przegraliście z tą myślą, wytłumaczcie losowym osobom na mediach społecznościowych swoją obecność na serwisie, którego profil kładzie się cieniem na wasz charakter.

Kanadyjski piosenkarz z początku tekstu ma swoich spinmasterów i ludzi od PR, ma też fanów. Wy macie wielki chuj.

Dane pochodzące z włamów do systemów powinny być witane z większym sceptycyzmem, niż ma to miejsce do tej pory. Dodanie lub zmiana danych jest trywialna dla osoby zaznajomionej z tematem. Na końcu wszystkie dane są tekstem.

Przenieśmy się znów do krainy fantazji. Mój przyjaciel Piotr wychodzi z nudnego spotkania i zostawia laptop na stole. Mam kilka minut.

piotr@mak ~/.mozilla/firefox/msqq1vhj.default sqlite3 places.sqlite 
SQLite version 3.8.2 2013-12-06 14:53:30
Enter ".help" for instructions
Enter SQL statements terminated with a ";"
sqlite> 
INSERT INTO moz_places (
 url, 
 title, 
 rev_host, 
 visit_count
) VALUES (
  'http://strasznapornografia.com.pl/chaos',
  'pornografia tak straszna, że oko pęka',
  'http://strasznapornografia.com.pl', 
  '666'
);

Teraz czekam, aż Piotr wróci i podłączy się do rzutnika. Niedbale żartuję, że ogląda straszną pornografię, a gdy zaprzecza, proszę go, żeby zaczął wpisywać adres strony, która taką treść zawiera. Szok, horror! ODWIEDZA!

Integralność danych w systemach informatycznych często polega na zaufaniu i dostępie. Gdy bezpieczeństwo dostępu zostaje złamane — bez względu na to, czy to włam, czy tylko ja usiadłem w cudzym miejscu na dwie minuty — zaufanie do danych spada do zera.

Być może brzmię jak apologeta ludzi, którzy robią złe rzeczy i zostają przyłapani na gorącym uczynku. Moje hipotetyczne scenariusze nie mają umocowania w rzeczywistości, przedstawiam tylko techniczną możliwość ich wykonania.

Być może wszyscy obecni w bazie serwisu randkowego zapisali się do niego. Może profile kobiet były dodane przez autorów serwisu w niecnym celu. Jeśli przyłożycie mi do gardła brzytwę Ockhama, to się zgodzę, oczywiście.

Internet to zespół naczyń połączonych, a ciecz, która się w nich przelewa i stabilizuje, to głównie szambo.

Nie chcę jednak, żebyśmy porzucali zdrowy sceptycyzm tylko dlatego, że ktoś pozyskał dane. Nie mamy technicznej możliwości sprawdzenia ich wiarygodności, bo takie potwierdzenie musiałoby pochodzić od autora włamu, a to, czy wierzyć autorowi włamu, musicie rozważyć we własnym sercu.

Technologia wkradła się tak gwałtownie do życia ludzi, że w zbiorowej świadomości istnieje nadal jako coś, co ma znamiona magii. Kiedy ktoś słyszy, że dane pochodzą wprost z bazy danych, to brzmi jak najmocniejsze zapewnienie. Baza danych to kamień, na którym zbuduje swój kościół. Gdyby ludzie znali podbrzusze technologii, wiedzieliby, że to nie magia, a kuglarstwo. Podwójne dno w kapeluszu, znaczone karty i odwracające uwagę gesty.

Technologia jest amoralna, ale jej zastosowanie nie. Dlatego naszym obowiązkiem jako „ludzi od Worda i poziomu atramentu w drukarce” jest tłumaczenie nowej rzeczywistości, w której przyszło wszystkim żyć.

Coś, co mogło być kiedyś tematem na thriller technologiczny, dziś, w świecie w którym rządy podkładają sobie nieprzyjemne oprogramowanie, zaczyna być codziennością. Dlatego jestem za ograniczeniem zaufania elektronicznych artefaktów życia społecznego. Do pokonania tego progu rozwoju potrzebujemy więcej edukacji, lepszych narzędzi i pewnie lepszego społeczeństwa. Tymczasowym rozwiązaniem (wobec brak wcześniej wymienionych czytelników) jest rozwaga i sceptycyzm.

  1. mogę się mylić, że chodzi o tę konkretną sprawę, to było lata temu i nie jest kluczowe

Zbieractwo: Holes in your pocket

Zbieractwo wszelkiego rodzaju niesie ze sobą konekwencje. Do niedawna musieliśmy się borkykać z pułapkami zastawianymi na nas przez rzeczywistość: „gdzie to wszystko upchnąć?”.

Amator statków w butelce mógł ich zgromadzić tylko tyle, ile miał dostępnej przestrzeni. Kiedy odwiedzający znajomi muszą przesunąć pół marynarki wojennej żeby skorzystać z ubikacji, na horyzoncie pojawia się perspektywa interwencji. To wbudowany w zbieractwo hamulec, zaciągany przez bliskich lub administrację budynku.

Wszystko zmieniło się wraz z postępem technologii. Dzięki, technologio. Teraz zbieracz może kolekcjonować wszystkie animowane GIF-y z kotami, przepisy kulinarne i odnośniki jakie tylko przewiną się przez ekran. Eldorado dla fanów gromadzenia cyfrowego gruzu, gdzie nikt nie sądzi cię na podstawie katalogu „pobrane”.

Niby nic w tym zdrożnego, co komu szkodzi, że mam kilka gigabajtów instrukcji i schematów do C64 na zawsze uwięzionych w Dropboksie? Kiedyś je przeczytam, ręka na moim czarnym sercu.

Moje ulubione powiedzonko o prokrastynacji idzie tak: z prokrastynacją jest jak z masturbacją, frajda jest, ale na końcu nadchodzi czas na refleksję, sam się wyruchałeś. Co to ma wspólnego z e-chomikowaniem? To ta sama natychmiastowa gratyfikacja (odłożyłem ten artykuł o bardzo ważnym problemie programistycznym) wywodząca się z budowanie własnego obrazu człowieka, który czyta ważne rzeczy.

To odpowiednik magazynu opinii rzuconego na stolik w salonie, nie służy on do czytania, ale jako sygnifikator kulturowo-klasowy. Jego bracia i siostry z poprzednich tygodni są już wyściółką dla kuwety, w tym wygrywają ze zbieractwem postępowym, przydają się nawet w drugim obiegu.

Weźmy moją przyjaciółkę, Lan. Oboje uwielbiamy aplikację Pocket, pozwalającą na archiwizację napotkanych w sieci artykułów. Opcja przetwarzani ich w wersje pozbawione dekoracji i dostęp offline znacząco poprawiały moje samopoczucie w ostatnich latach, gdy dużą część czasu przebywałem pozbawiony dostępu do Internetu.

Pocket ma też wygodną opcję dzielenia się znaleziskami. Jedno kliknięcie i już cyfrowy odpowiednik statku w butelce pojawia się na ekranie ofiary. Używam go tak często, jak mogę.

Różnica między mną a Lan jest następująca: jestem pozbawiony skrupułów. Jeżeli patrzę na tekst drugi raz i nie mogę przebrnąć przez lead in to bezceremonialnie go kasuję. Ona je trzyma. Za każdym razem kiedy wysyłam kolejny tekst, odczuwam ukłucie wyrzutów sumienia. Znów dokładam się do jej nieszczęścia, kolejny tekst na wieki uwięziony i omijany, walczący o uwagę z setkami innych.

Zażartowałem kiedyś, że napiszę programik, który przyjdzie i wyrzuci jej wszystko, co jest stare. Nie można wierzyć osobom uzależnionym, potrzebny jest zewnętrzny arbiter. Arbiter powinien być arbitralny, pozbawiony emocji, więc najlepiej zaprogramowany.

Po raz kolejny technologia pozwoli mi rozwiązać problem stworzony przez technologię!

Minął tydzień, potem drugi. Aplikacji nie pisałem, gdyż jestem rzemieślnikiem programowania, a kto to widział żeby rzeźnik po powrocie do domu podcinał gardła dla zabawy. Kiedy wreszcie udało mi się zebrać, Lan powiedziała, że odmawia! No ładnie. Nie pozostaje mi nic innego jak zaofiarować go innym, potencjalnym ofiarom.

Holes in my pocket, kliknij, gdyż link.

Zasada funkcjonowania jest prosta. Autoryzujemy się, sprawdzam, czy są jakieś teksty, które są starsze niż 30 dni i oferuję archiwizację. Klik i poszły. Dodałem też możliwość cofnięcia tej procedury dla tych, co się poddali i chcą znów zboczyć ze słusznej ścieżki.

W ramach podkręcenia ironii w tekście o czyszczeniu kolejki Pocketa: używasz IFTTT i Pocket? Pozwól mi dołożyć się do chaosu.


Jeszcze prawie trzy kilometry, mam czas sobie to zapisać

Jest poniedziałek, więc wracam spacerem do domu. Przynajmniej ja to nazywam spacerem, dla innych perspektywa pijackiego marszu przez osiem kilometrów nazywa się inaczej, bardziej złowieszczo. Niestety, pochodzę z rodziny, gdzie miejską legendą jest kartka, którą mojej babci zostawił ojciec i wujek w wigilię wakacji:

„Mamo, poszliśmy nad morze.”

Przejść się nad morze jest ciężko, zwłaszcza z Łodzi, ale się przeszli. Kim bym był, gdybym dosiadał nocnego autobusu, kłaniał się automatom biletowym?

Zupełnie jednak nie o tym chciałem: idąc tak myślałem. Głównie nad pierdołami, ale jakoś tak z boku zaszła mnie myśl o ulicy Ogrodowej jako metaforze ostatnich 20-tu lat zmian ogólnie.

Ulica Ogrodowa w Łodzi była zawsze kłamstwem. Jedyną rzeczą, która miała jakikolwiek związek z ogrodami, były dwa — przylegające do siebie — cmentarze, gdzieś w jej środku.

Poza tym była to łódzka ulica do szpiku kości. Z jednej strony mocne kamienice, bramy pełne twardych ludzi, a głębiej, obsrane przez psy podwórka, duszne od dymu tanich papierosów palonych przez babcie-wrony, obsiadające krzywe ławki, które opowiadają jak im było lepiej za Stalina.

W jednej z takich bram napadli mnie kibice ŁKS-u. Co jest jedną z większych życiowych zagadek dla mnie: będąc kibicem tego klubu przez całą swoją stadionową karierę napadali mnie tylko ełkaesiacy.

Skopali mi plecak w którym niosłem twardy dysk. Kiedy kilka dni później udało mi się ich dopaść z grupą kolegów, w ramach akcji odwetowej, wytłumaczyli mi dlaczego:

„Na chuj nosisz po mieście koszulkę Amica (Wronki)?” 1

Polonistka miała rację, co do zagrożeń, które niesie ze sobą upadek czytelnictwa. Na koszulce było „Amiga”.

Po drugiej stronie ulicy stała fabryka. Wielka, zasłaniająca słońce mieszkańcom kamienic, zimna, martwa, zakurzona.

Fabryka kiedyś musiała coś produkować, ale ciężko było sobie wyobrazić, co można produkować mają do dyspozycji taką przestrzeń. Ile tam musiało wejść komputerów osobistych w dziewiętnastym wieku?

Dumając nad swoją przyszłością, siedząc w jednym ze szczytowych mieszkań kamienicy, gdzie mieliśmy swoją nerdowską melinę, nie mogliśmy pominąć fabryki. Co w przyszłości będzie z fabryką?

Wiadomo, w fabryce będą koncerty techno, gdzie kurz będzie strzelał spod butów rejwerów, jak na “No Good” The Prodigy. A po północy piętra będą przejmować pancerni gabbrzy i deptać deski ciężkimi buciorami.

To miało sens. Powiedziano nam, że będzie lepiej, a jak może być lepiej niż kilometry kwadratowe skaczących, szczęśliwych ludzi? Miało kompletny sens.

Teraz fabryka wreszcie żyje: klinkierowa cegła chroni hotelowych gości przed estetycznym dyskomfortem. Na dachu jest przeszklony basen, z którego okna-dna machają do spacerowiczów pływacy.

I to jest metafora, w tym sensie, że wszystko jest lepiej, jeśli mierzyć obiektywnie, ale zupełnie inaczej, niż sobie wyobrażałem.

Tak jakbym leżał rozciągnięty na podłodze, masują szczękę, kiedy po rozłożeniu planszy do gry w warcaby, drugi gracz wyciągnął figury szachowe, by zaraz po ich ustawieniu przywalić mi prosto w ryj: techniczny knockout.

Po prostu nikt nie wiedział w co gramy.

  1. taki klub piłkarski

3.5mm do nieba

W drodze do Olki postanowiłem zatrzymać się w jakiejś knajpie i wrzucić coś do wielkiego, pustego brzucha. Wybrałem lokal, wpakowałem się, złożyłem zamówienie i usiadłem.

Podkręciłem głośność słuchanego podcastu, a z plecaka wyciągnąłem laptopa żeby napisać Olce e-maila o potencjalnym spóźnieniu.

W polu mojego widzenia pojawiła się damska ręka, podniosłem głowę i zobaczyłem kelnerkę, która przyjmowała zamówienie. Przyniosła narzędzia kulinarne: nóż, widelec, talerz. Kiedy przesunąłem szybko rzeczy na bok i podziękowałem, nadal w słuchawkach, usłyszałem że Pani mówi coś do mnie.

Zsunąłem słuchawki.

— Przepraszam bardzo – powiedziała – czy mogę zobaczyć te słuchawki?

— Eeee… Tak? – ściągnąłem je i podałem pytającej dziewczynie, która podsunęła sobie krzesło do mojego stolika.

Przez chwilę przewracała je w dłoniach by po chwili wsadzić je na głowę.

— Proszę coś puścić.

O jeżu malinowy: coś puścić? Z moich list odgrywających? Co? Słowackie ska, japoński hip hop, polski dżez? Czyżbym padł ofiarą własnego gustu. 1 Będę się musiał wytłumaczyć czemu wokalista krzyczy do akompaniamentu trąbek?

Leciałem w dół listy utworów, a po osiągnięciu końca odbijałem się znów ku górze. W tym czasie komitet testowania moich słuchawek: sztuk jeden, czekał spokojnie.

Wreszcie wybrałem coś, co wydawało mi się mało krępujące i kliknąłem plej, patrząc w stół podczas gdy komisja testowała.

Co trzeba wiedzieć o tym spacerze, dla pokreślenia tego, co nastąpi za chwilę: wracałem ze spotkania, gdzie śpiewano peany na temat moich technologicznych zdolności. Jestem raczej skromnym człowiekiem, ale potok zapewnień o tym jak ważnym trybikiem w świecie e-maszyn jestem wreszcie przecisnął się do mojej świadomości.

Słuchawki wylądowały na stole, a pani uśmiechnęła się do mnie i powiedziała, że całkiem dobre. Ucieszyłem się, że ktoś docenia mój zakup, który wykonałem metodą „ile mogę wydać, bo poprzednie się urwały”.

I wtedy się zaczęło, ta bardzo przystojna, pewnie z 15 lat ode mnie młodsza, blondynka zaczęła wymieniać listę parametrów, które rozważa podczas zakupu następnych słuchawek.

Było o paśmie przenoszenia i o Ohmach, gdzie wtrąciłem jak kretyn, że „wiem, co to są Ohmy!” tylko po to by dogonić kompletnie uciekającą mi dyskusję o technologii, co było lekką nowością. Zwykle mogę przynajmniej kreatywnie udawać.

Kiedy usłyszałem o relacji głośności, rezystancji, potęgach dwójki, typach wyciszenia i trendach na rynku postanowiłem uznać się za kompletnie pokonanego i powtarzałem tylko: „Uhu”, „Ehe” i „Nie wiem, prze pani, ja tylko podkastów słucham…”

Kiedy werbalne lanie się skończyło, Pani jeszcze raz uśmiechnęła się do mnie i poszła do kuchni po mój obiad.

Patrzyłem się w pieczarkę na talerzu i myślałem, że przynajmniej ona wie jeszcze mniej niż ja o akustyce.

Ale tylko ja będę musiał z tym żyć.

I ją zjadłem.

  1. Hipster detected

Game Days 2015: tête-à-tête

IMG_8439_M

Ludzie

Pod koniec mojej rozmowy z jedym z gości naszego piętra pełnego starych komputerów zostałem zapytany, czy jestem może pracownikiem “CD-ACTION”. Pytanie nie było strzałem z biodra, po sali kręciło się kilka osób w ich koszulkach. Zaprzeczyłem, a wtedy dopytał mnie, czy w takim razie jestem jakąś „ważną indywiualnością”. Zaprzeczyłem ponownie, bo przecież nie jestem. Pan odszedł, a ja wróciłem do tańca między biurkami, na których spoczywały lata historii technologicznej. Tej znanej szerzej i tej kompletnie nieznanej.

Zanim pójdę dalej, muszę się do czegoś przyznać. Nie lubię ludzi. Znaczy ogólnie ludzi jako takich — tak, jestem nawet fanem ludzkości, ale gdy są dookoła mnie en masse, zaczynam robić się niespokojny. Rozmawianie z obcymi ludźmi zwykle wysyła mnie do piekła zdenerwowania: czy jestem zziajany? A jak powiem coś głupiego? Czy czuć ten ostatni papieros w moim oddechu, a może rozpiął mi się rozporek? Nieustająca karuzela wątpliwości aż do mdłości.

IMG_8378_M

Przypadłość ta powoduje, że jestem zwykle bezużyteczny jako organizator, sprzedawca siebie i swoich pomysłów oraz „człowiek warty zapamiętania”. Jeżeli ludzie mają personal brand, to ja jestem “TESCO VALUE”.

Kiedy kolejna fala gości opadła i wycofała się do innych pokojów, zdałem sobie sprawę, że wykonałem niesamowite postępy w byciu normalnym człowiekiem. Zaskoczony tym sukcesem postanowiłem głośno (ale we własnej głowie), że może nie jestem ważną osobistością zwykle, ale stojąc na tej pododze, wśród komputero-archeologicznych eksponatów, pełnię bardzo ważną funkcję: jestem klechą tego kościoła.

A ludzie, którzy do niego przychodzą, chcą się wyspowiadać i uzyskać odpuszczenie.

Przeszłość w naszej głowie to wyidealizowany obraz ludzi o przekłamanych charakterach oraz kaców, które nie były straszne, choć były. Nikt nie jest pewien, czy „tak rzeczywiście było”. A ja, jak każda religijna instytucja, dostarczam im pewności.

Tak, była taka gra. Tak, Amiga była najlepszym komputerem. Tak, C64 był najlepszym komputerem. Tak, gry wczytywały się tyle czasu. Nie, gry wczytywały się szybciej.

Niczym dickensowski duch świąt przeszłych pokazuję ludziom, jak wyglądał świat, zanim zdziczeli, dorośli.

No i rozgrzeszam.

Przestawiałem głowicę w magnetofonie. Kiedy grałem z kolegą, zawsze dawałem mu gorszy joystick. Do tej pory nie oddałem pożyczonej kopii tego a tego.

Pokuty nigdy nie są ciężkie, partyjka w Space Invaders, rundka w Cannabalt na C64. Za najcięższe występki karzę grą w Lotus Turbo Esprit III na Atari ST na dwóch graczy.

Pojawiają się czasem biskupi, którzy bez mojej interwencji zajmują miejsce przy komputerze i wprawnym ruchem uruchamiają swoją ulubioną grę, a po kilku rundkach wstają, potakują mi zza stołu i przechodzą dalej. Raz zawitał nawet papież — instalator i programista komputerów Odra. Ucałowałem jego token-ring.

IMG_8601_M

Gry

U mnie z grami jest tak, że wiem tylko jakie mi się podobają. Podobają mi się głównie te, które już znam i managery piłkarskie, choć do nich nie mam już cierpliwości.

Obserwując dziesiątki ludzi w różnym wieku, różnych płci i różnego, już nabytego, zainteresowania komputerami dokonałem destylacji własności i funkcji gry doskonałej.

Aby skoczyć, skocz

Żadna z często wybieranych gier nie posiadała części „uczącej”. Nauka zasad wynikała z gry. Pewna Pani po którymś kolejnym nabiciu się na miecz strażnika w Prince of Persia zrozumiała, że należy się uzbroić.

IMG_8404_M

Dwóch graczy, jedna konsola

W świecie, gdzie gry z trybem multiplayer drukują miliony dolarów wydawcom, świat zapomniał o tym, że można podłączyć więcej niż jeden kontroler i grać razem na jednym ekranie.

Kiedy ktoś z silnym rosyjskim akcentem powie Ci przez słuchawki, że sypia z Twoją matką odpowiesz najwyżej wzruszeniem ramionami. Kiedy ktoś siedzący obok Ciebie powie Ci to samo odczucie jest dużo intensywniejsze. Zwłaszcza, gdy grasz z Ojcem.

IMG_8414_M

Co świeci, co buczy, nie bawi, nie tłuczy

Space Invaders na ośmiobitowym Atari było jednym z hitów wystawy, tak wśród młodych jak i starych. Gra prezentuje się na zielonym monitorze Neptun jak produkt jelita obciążonego szpinakiem, a brzmi jak wypadek w którym udział brał TIR pełen tablic szkolnych uderzający w salon urody z dobrze zaopatrzonym działem sztucznych paznokci.

Nikt nie powiedział złego słowa o tym fakcie, wszyscy zajęli się eksterminacją najeźdźców.

IMG_8490_M

[Tu wkładam bezwstydnie reklamę właśnie powstającej książki o projektowaniu gier „Inżynieria Gier. Level design dla początkujących”.]

Podsumowując: trudna gra na dwóch graczy, w którą grasz z Tatą, wyglądająca jakkolwiek, którą przegrywasz non-stop dzięki krępującym wrzutom rodziciela.

Podziękowania

Chciałbym serdecznie podziękować „Muzeum Historii Komputerów i Informatyki” za zaproszenie nas do wzięcia udziału w Game Days, gościom za znoszenie mojego nagabywania do dania C64 szansy oraz Irze i Piotrowi Poterze oraz Tomaszowi Marcinkowskiemu za odtworzenie atmosfery kolonijnego pokoju: od picia alkoholu w łóżku po śmianie się z tego, że ktoś pierdzi pod kołdrą. Póki człowieka śmieszy pierd po 29h pracy skondensowanej w dwa dni póty jest nadzieja, że ten świat nie jest skazany na zagładę.

Zdjęcia: Ira Potera


Retroboat 2015: widok z okopu

Piotrek jest organizatorem. Ciężko jest żyć z organizatorami, ciągle coś wymyślają, a ich filtr samokrytyki bywa przykręcony w okolice zera. Nasza znajomość polega na tym, że on wymyśla, a ja mu skreślam. Jestem osobistą kotwicą hamującą jego transatlantyk, bo z mojej pozycji często widać, że na burcie napisano „Titanic”.

W zeszłym roku zasugerował, że moglibyśmy przejąć jedno z muzeów podczas corocznej imprezy kulturalnej. Potakiwałem, wiedząc, że przy takiej rozbiegówce pomysł rozmieni się na drobne, a te drobne wydamy na piwo.

Niestety, ku mojemu zdziwieniu, dzień po zamknięciu listy instytucji chcących uczestniczyć w wydarzeniu, Piotrek zerwał się z miejsca i zaczął organizować.

Między e-mailem do jednej łódzkiej firmy, odbieraniem banerów i gadżetów (mój faworyt to składany karmnik dla ptaków), e-mailem do drugiej firmy i logistyką wymęczoną jak my sami, okazało się, że jednej nocy mamy stanąć na trzecim piętrze Muzeum Włókiennictwa. Mamy odpalić te wszystkie wspaniałe komputery z naszej młodości, które tyle nam dały, których radością z obcowania chcieliśmy się podzielić. Ktoś miał też przynieść Atari.

Będąc cynikiem, a cynikiem nie stajesz się genetycznie, tylko przez doświadczenie, spodziewałem się że nasza praca zaowocuje liczbą gości policzalną na palcach wszystkich organizatorów.

Około 18:00, chwilę po podłączeniu ostatnich maszyn, muzeum szykowało się do otwarcia wrót. Ktoś poszedł sprawdzić sytuację i wrócił, obwieszczając, że dzicz stoi pod bramą, gotowa na realizację naszego statutowego założenia wystawy: „proszę dotykać eksponaty”.

Osiemset to była przesada. Obserwator pewnie nigdy nie był na imprezie masowej i liczył, używając takich pojęć, jak grupka, wiele, liczba Dunbara, ponad osiemset, nieprzeliczalne. Nie żeby jego dokładność cokolwiek zmieniła — do pustej sali wlał się tłum ludzi, którzy natychmiast zasiedli przed komputerami i domagali się żeby odpalić im dokładnie tę grę, której nie dali rady 25 lat temu. Poczułem się trochę jak poeta na wieczorku poetyckim, tylko z widownią złożoną z ludzi innych niż poeci i znajomi.

Ludzie

Tłum wijący się dookoła mojego sektora wypluwa w moim kierunku dwie kobiety prowadzone przez współorganizatora.

— Proszę pana, taka gra, facet w kapelusiku skakał przez czaszki…

Montezuma’s Revenge?

TAK!

— A taki samolocik, co leci do gó… — wtrąciła się druga.

River Raid?

— Wow — powiedziały obie.

Trzydzieści pięć lat marnowania życia wreszcie wypłaciło dywidendy w endorfinach.

Potem przy Amidze 1200 sadzam panią z córką i pytam małą, w co chciałaby zagrać. Pani mówi, żebym wybrał jakąś grę „dla dziewczynek”. Odpowiadam jej, że wszystkie gry są dla dziewczynek, i wkładam dyskietkę z Ruff’n’Tumble.

Sodarówna

* * *

Byłem zbyt zajęty, żeby znaleźć w tym rozgardiaszu spójną narrację. Mam tylko obrazki.

* * *

Ktoś zostawił na A3000 odpalony Mortal Kombat II. Siada do niego dwójka znajomych, jeden z nich w towarzystwie dziewczyny. Pojedynek za pojedynkiem, pojedynek za pojedynkiem. Dziewczyna kładzie głowę na blacie, a jej szare oczy powtarzają bezgłośnie w kierunku (prawdopodobnie) chłopaka: „Serio? Serio, serio?”.

Po jakimś czasie odchodzą, by wrócić po mniej niż godzinie. „Odpali nam pan Mortala?”. Odpalam i znów mam zero na karmicznym rachunku z płcią piękną, bo dziewczyna kładzie się na blacie, ale tym razem ja jestem ofiarą jej wzroku.

MKII

* * *

Obok stoi Mak. Odpaliłem na nim Quake’a, bo to zawsze pewny magnes. Karuzela na krześle trwa, a ja, kiedy tylko zauważę nową osobę, krzyczę, że „nie wasd, tylko strzałki, bo ktoś nie bindował”. Rozważam nawet przestawienie, ale jestem zbyt zajęty. W czwartej godzinie znajduję dziewczynkę, ma może siedem lat, która kręci kursorem dookoła ekranu.

Podchodzę, witam, mówię o strzałkach.

— Nie, nie. „w” się idzie. — dla potwierdzenia wciska „w”. — Boję się tylko zejść po tych schodach, bo jest ciemno.

Koryguję gammę.

* * *

Pani z wózkiem woła „czy ktoś chce zagrać z moim mężem w Sensible World of Soccer?”.

W mojej głowie przetłumaczyło się to na „Kto chce lanie od Emila”.

On mnie pyta, czy można grać na klawiszach. Odpowiadam, że na Amidze nie można, ale nie ma różnicy, bo nie jestem za dobry. Gramy FC Parma (ja) i Czerwone Diabły (on). Strzelam mu pierwszą bramkę w trzy sekundy po gwizdku. Potem następną. Cantona zmniejsza rozmiary porażki.

Bierze ode mnie wizytówkę żeby się kiedyś ustawić na granie.

* * *

Godzinę po rozpoczęciu wszystkiego rozlega się huk. Ira włączyła czajnik żeby zrobić nam kawy. Czajnik wyłączył bezpiecznik. Dziesięć minut biegania i wyginania rąk, pełzania pod ławkami, przerzucania przedłużaczy nad ozdobnymi, przeszklonymi drzwiami oddzielającymi nas od sztuki właściwej.

* * *

Coraz bliżej końca. Palę papierosa i rozmyślam, czy nie włączyć znów czajnika, sabotując swoją własną pracę. Macham jednak ręką i czołgam się w kierunku lobby. Drugimi drzwiami nadciąga Pan i Pani oraz gromadka dzieci.

Oni patrzą na mnie, ja na nich. Oni są zmęczeni, ja jestem zmęczony. Pada uwaga do stadka ludzkich szczeniaków: to ostatnie miejsce, najwyżej pierwsze piętro!

Odwracam się po pokonaniu kilku schodów i przemawiam:

— Proszę Państwa, zapraszam Państwa na trzecie piętro, gdzie są komputery!

Tłum dzieci zbił się w kupę a potem eksplodował w węża, którego wszystkie głowy krzyczały „Jeeee, komputery” kiedy wspinały się po schodach. Opiekunowie podążyli.

Nigdy więcej nie będę cierpiał sam tej nocy.

Konsole

* * *

Jest pierwsza ileśtam. Strzelają korki szampanów, rozmawiamy z dyrektorką muzeum. Jest zadowolona, jesteśmy zadowoleni. Pomagam trochę pakować, ale ledwie już stoję na nogach. Idę na pieszo do domu.

O drugiej siadam za biurkiem i otwieram piwo. Włączam Dragonball Z. Jestem zbyt zmęczony by zasnąć.

Tak samo o piątej.

Usypiam o wpół do szóstej. Wstaję o dziesiątej, nie mogę się ruszyć, ale mam jeszcze 365 dni żeby odpocząć.

Oranizatorzy

Za udział się wzięli(od lewej): moi, Krzysiek Chwałowski, Kamil “OSH”, Przemek Wrona, Tomasz “Alt_” Marcinkowski, Michał “mwb113”. Dół: Piotr & Ira Potera.

Częściowa kurekta: Kaja Zdjęcia: Ira Potera.