Archiwum | emil@fuse.pl && crypto

Tay, otwórz drzwi

Technologia nie zwalnia. Przeszliśmy od komputerów, których nie można podnieść, przez komputery, które można, następnie takie, które można rzucić, aby zakończyć na tych, które upuszczamy niechący. Wielkimi krokami nadchodzi era osobistych asystentów w ogóle odpiętych od idei „urządzenia, które się posiada”, takich jak Amazon Echo czy Google Assistant.

Sukces jest jednak daleko, bo mimo olbrzymich skoków, nadal technologie Udające Inteligencję podczas interakcji bardziej przypominają grę w 20 pytań niż dramatyczny dialog z HAL-em 9000 o zamykaniu drzwi. Wielkie firmy już dawno zauważyły, że ciężko jest zbudować taką technologię bez dobrego źrodła informacji. Jeśli algorytmy mogą być „uprzedzone” uprzedzeniami autorów, to co dopiero dane, które są dużo mniej rygorystyczne w swej naturze. Czasem myślę, że Douglas Adams stworzył Marvina, robota z depresją, jako ostrzeżenie przed uczeniem algorytmów sztucznej inteligencji na korpo-poczcie i zgłoszeniach błędów, których z pewnością międzygalaktyczny rząd miał pod dostatkiem.

Najtańszą siłą roboczą na rynku są obecnie użytkownicy. Nie tylko robią rzeczy za darmo (ewentualnie za „odznaki”, które można spieniężyć), ale reprezentują w miarę szeroką gamę opinii, pochodzą z różnych kultur, rozmawiają różnymi językami. Nie ma takiej akcji świadomościowej, która mogłaby wtłoczyć w firmy technologiczne równie zróżnicowany wycinek świata.

Użytkownik skataloguje obrazki, użytkownik zabawi parser lingwistyczny rozmowami o życiu, użytkownik otaguje i utworzy listy. Użytkownik nie ma związków zawodowych, nie ma też wolnego.

W świecie synergii biznesowej firmy udostępniają swoich użytkowników innym firmom tak jak pożyczasz sąsiadowi młotek czy szklankę cukru — normalne zachowanie pozwalające budować partnerstwo i wzajemne zaufanie.

Tak właśnie Microsoft wpadł na pomysł, żeby zapędzić użytkowników serwisu Twitter — który to serwis służy do niszczenia wyobrażeń o aktorach i politykach oraz jako efektywny transmiter krótkich utarczek słownych — do „pracy przez zabawę”, tj. rozmawiania z ich botem, którego przebrano za nastolatkę i nadano odpowiednie imię: Tay. Taka forma międzymordzia (pomiędzy algorytmem danych rozgryzającym zdania na części mowy celem łatwiejszego połknięcia a białym pudełkiem, w które wpisuje się wypowiedzi) miała zmiejszyć napięcia zawsze budujące się w interakcji między człowiekiem a maszyną. Oraz zawęzić grupę biorącą udział w pracy przy pomocy naturalnego filtru społecznego („kto rozmawia z nastolatkami na Twitterze?”).

Microsoft, firma przechodząca drugą młodość, po pozbyciu się starych ludzi zyskała wigor, ale straciła też wiedzę zdobytą przez lata: pytanie Internetu to rosyjska ruletka w wersji „ciężko”, pięć kul i jedna wolna komora.

Tay zaczęła jako pogodna nastolatka z ograniczonym zasobem zainteresowań i ubogim słownikiem. Blogi technologiczne, widząc opcję na odfajkowanie jeszcze jednego wpisu, przepisały notkę prasową, co zamieniło się znów w zainteresowanie. Twitter gadał do Tay, ona słuchała.

Wiadomości dosięgnęły wreszcie podbrzusza Internetu, o którym z wypiekami na twarzy korporobotnicy czytają na smartfonach w kolejce do okienka. Tajemne, mroczne, skandaliczne, bezwzględne, składające się głównie z innych znudzonych korporobotników za siedmioma serwerami proxy.

Następnego dnia Microsoft zamknął projekt. Tay, przyuczona przez element anarchistyczny, stała się grubiańska, głosiła niepopularne tezy podszyte ksenofobią i rasizmem. W jeden dzień z cichej nastolatki na Twitterze wykluł się potwór, rasista, cynik, automaton powtarzający głupoty za swoimi rówieśnikami, a przecież spuszczony z oczu tylko na chwilę przez rodziców, którzy mieli dobre intencje.

Najbardziej boli mnie, że ludzie, zamiast gratulować Microsoftowi, wieszali na nim psy. Nikt nigdy wcześniej nie dokonał tak kompletnej, dokładnej symulacji bycia nastolatkiem. Ktoś powinien dać im nagrodę. To absolutny przełom.

Być może następnym produktem będzie para botów. Na start każdy z nich będzie przekonany 100% o swojej racji i niech skalibrują się wzajemnie. Najlepiej na Fecebooku1.

  1. Kaja zgłosiła jako literówkę, ale zostawiam, gdyż piękne.