Béton brut

Wolniej

2018-07-02

Wiek średni to taki okres w życiu człowieka, gdy mimowolnie staje się „kołczem rozwoju osobistego” zaskarbiając sobie nienawiść wśród ludzi bliskich i przygodnych. Wszystkie błędy popełnione w życiu przepasuje czerwoną wstążką i obnosi je jak relikwie nie potrafiąc rozpoznać, że nie ma w nich nic wyjątkowego ani odkrywczego.

Uprawomocniony wchodzeniem w ostatni zakręt — już mocno przedłużonej — młodości, chciałbym Wam powiedzieć coś o uczeniu się. Jest to podwójnie skandaliczne, gdyż mury szkoły widziałem tylko od strony szarego tynku, gdy odbijałem odeń piłkę.

Struktura społeczeństwa zmieniła się już nie raz. Tak jak kiedyś chudy i spalony słońcem był z pewnością chłopem, którego jedynym dorobkiem jest garb tak bladaporcelanowa i pulchna była Hrabina. I gdy nawiniemy taśmę czasu w nasze okolice, sygnały statusu odwróciły się.

To samo stało się z „wolnym czasem”, choć w ogóle rzecz taka jak „wolny czas” w naszym rozumieniu jest produktem zupełnie nowym na rynku kultury. Kiedyś człowiek, co mógł się wyciągnąć na tapczanie i tak po prostu leżeć i wypierdywać dziury w materiale, był królem życia. Dziś kto nie uprawia wspinaczki i garncarstwa, najlepiej za jednym zamachem, jest prostakiem po stokroć. Wolny czas należy wypełnić zajęciami tak szczelnie żeby narastało w człowieku marzenie o rozwinięciu talentu do wypróżniania się w biegu, jak to czynią konie, między galopem od jednej aktywności do drugiej.

Są tylko dwie ważne rzeczy w uczeniu się nowych zdolności. Jak drogi jest sprzęt zakupiony do uprawiania hobby i jakiej klasy ludzie widzą Cię podczas go uprawiania. Kpię oczywiście.

Pierwszą rzeczą, o dziwno często pomijaną podczas skoku w nowe zajęcie, jest fakt, że trzeba te hobby na serio uprawiać. Mam pełen strój bramkarski, ale boisko widziałem pewnie 10 lat temu, nie wypada mi się nazywać „bramkarzem”, nawet „były bramkarz” brzmi głupio, jak „byłe dziecko”.

Jestem zwolennikiem pozytywistyczno-praktycznej definicji. Piszesz? Jesteś pisarzem. Nie piszesz? Nie jesteś. Biegasz? Jesteś biegaczem. Nie biegasz, nie jesteś. I może nie jesteś najszybszym biegaczem albo najbłyskotliwszym pisarzem. To jednak ocena wartości, a świat nosi wielu twórców, którzy są lepsi ode mnie, a nie naplułbym im na łeb, gdyby się palili. To wszystko są truizmy, ale bardzo łatwo się je zapomina, czasem nawet z premedytacją, gdy podczas wiosennego sprzątania przekładasz notatnik Moleskine z jedną zapisaną stroną (zakupy), buty do biegania i gitarę z zerwaną struną.

To prawda pierwsza: jeśli chcesz mieć jakąś przyjemność z uczenia się nowej rzeczy musisz ją uprawiać. Bardzo łatwo odstawiać teatr i grać przed sobą komedię. Ale nikt się nie śmieje, bo nikt tego nie ogląda.

Prawda druga: czym wolniej się uczysz tym większa szansa, że się nie poddasz.

W świecie zoptymalizowanym pod natychmiastową gratyfikację ciężko jest się przestawić na żmudną drogę. Jakby Jezusowi powiedzieć: „będziesz cierpiał, ale jaka to historia z tego wyjdzie”. Dlatego współczesnych synów bożych separuje się od zdrowego społeczeństwa w zakładach psychiatrycznych, komu by pasowała taka opcja!

Od miesięcy próbowałem nauczyć się Rusta. I moja droga zawsze przebiegała tak samo. Pobieżnie skonsumowany wstęp w dokumentacji. Kompilacja println!("Twoja stara");. Próba napisania czegoś. Frustracja. Porzucenie nauki na miesiące. GO TO 10.

Kilka dni temu postanowiłem, że przestanę skakać z jednego miejsca dokumentacji w drugie, próbując zmusić kompilator do respektowania mojego autorytetu wieloletniego programisty.

Godzina po godzinie, tworzyłem sobie katalog z nazwą jakiegoś elementu języka np. 03.array, 04.struct, 05.enum i mozolnie, pokornie, przepisywałem przykłady, modyfikowałem je, wymyślałem inne, testowałem hipotezy. Czasami aż mnie szczypało w dupę, że muszę znów pisać kod, który „wypisuje wszystkie elementy z tablicy wraz z ich indeksem”. I kiedy wreszcie zesztywniał mi kark okazało się, że podczas tych zupełnie głupich zajęć nie tylko załapałem idee, których opisy czytałem wcześniej na wyrywki, byłem też wewnętrznie zadowolony mimo że nie stworzyłem niczego oczywistego.

Teraz myślę do siebie, że „wolno” to może złe słowo, lepszym byłoby „metodycznie”, ale dychotomia „wolno” ↔ „szybko” brzmi mi lepiej niż „metodycznie” ↔ „chaotycznie”.

„Szybkość” to to, co marketingowcy umieszczają w dużym czerwonym kółku w nadziei, że odmieni Ci się to w głowie na „wygodę”. I w pewnym sensie jest to prawda. Ludzie spędzili wiele lat budując świat w którym 20% dostępnej wiedzy pozwala wykonać 80% zadań z zadowalającym skutkiem.

Dlatego dobicie do 21% spowoduje, że pobijesz większość. Dlaczego? Bo wolno.